جدیدترین مدل کراپ کت زنانه برای استایل شیک و ترند
1405/4/17
این روزها اخبار متعددی در مورد احتمال بروز درگیری و جنگ منتشر میشود. در چنین شرایطی باید بسیار بیش از قبل مراقب سلامت روان کودکان و نوجوانان بود. در پادمیرا تلاش کردهایم برخی راهکارهای عملی را معرفی کنیم، تا در شرایط اضطراری به فکر سلامت روان فرزندتان هم باشید.
وقتی صدای انفجار شنیده میشود، اولین واکنش ما به عنوان والد، معمولاً گفتن جملاتی مثل «نترس، چیزی نیست» یا «ما در امان هستیم» است. 
اما در لحظات وحشت، این قبیل حرفها هیچ فایدهای ندارند. چون وقتی کودک میترسد، بخش «منطقی» مغزش خاموش میشود و بخش «غریزی» (که مسئول فرار و بقاست) فرمان را به دست میگیرد. در این چنین شرایطی، کودک اصلاً صدای منطق شما را نمیشنود.
برای آرام کردن کودکی که وحشتزده است، باید به جای حرف زدن، از جسم و فیزیک بدن شروع کنیم. در ادامه راهکارهایی ساده و علمی برای مدیریت این شرایط معرفی شده:
وقتی کودک صدای مهیبی میشنود، بدنش پر از آدرنالین (هورمون ترس) میشود. اگر این انرژی تخلیه نشود، میتواند تبدیل به وحشت یا پرخاشگری شود. فعالیتهای فیزیکی سنگین مانند فشار دادن به دیوار یا بازیهای فشاری میتوانند به کاهش اضطراب و استرس در کودک کمک کنند. پژوهشها نشان دادهاند که این نوع فعالیتها میتوانند سطح هورمونهای آرامبخش در مغز را افزایش دهند و به آرامش کودک کمک کنند.
تکنیک حواسپرتی:اگر کودک خیلی ترسیده، یک کار غیرمنتظره بکنید. مثلاً بگویید «لپهایت را پر از باد کن و نگذار خالی بشود» (مثل ماهی بادکنکی). این کار تمرکز مغز را از ترس به سمت یک بازی فیزیکی میبرد.
صدای انفجار حتی اگر به خود ما آسیب نزند، به سیستم عصبی ضربه میزند. خیلیها برای پوشاندن صدا از صدای پنکه یا سشوار (نویز سفید) استفاده میکنند، اما این صداها چون تیز هستند، برای پوشاندن اینگونه صداها چندان مناسب نیستند.
بهترین صدا، «نویز قهوهای» (Brown Noise) است. این صدا شبیه صدای بارش شدید باران، صدای آبشار یا صدای داخل کابین هواپیماست. این نوع صداها فرکانس بَم دارند و خیلی بهتر میتوانند صدای کوبنده انفجار را در خود حل کنند.
اقدام عملی: یک بلندگوی باکیفیت در اتاق بگذارید و صدای «نویز قهوهای» یا صدای «باران شدید» را با صدای نسبتاً بلند پخش کنید تا مثل یک سپر صوتی عمل کند.
شمارش اعداد میتواند به عنوان یک تکنیک حواسپرتی در زمان ترس و اضطراب استفاده شود. این کار به مغز فرصت میدهد تا از واکنشهای احساسی اجتناب کند و توجه به فعالیتی غیر ترسناک معطوف شود.
وقتی نور انفجار یا شلیک را میبینید، تا رسیدن صدا چند ثانیه طول میکشد (چون سرعت نور از صدا بیشتر است). این فاصله زمانی، فرصتی برای آرامش دادن به کودک است.
به محض دیدن نور، با کودک شروع به شمارش کنید: «یک، دو، سه…» تا وقتی صدا بیاید.
چرا این کار مفید است؟ وقتی کودک شروع به شمردن میکند، مجبور است از بخش «منطقی» مغزش استفاده کند. این کار باعث میشود مغز از حالت «وحشت خالص» خارج شود و کنترل اوضاع را به دست بگیرد. به کودک بگویید: «بیا ببینیم رعد و برق چقدر از ما دور است.»
برای کودکان زیر ۶ سال، توضیح دادن مستقیم درباره جنگ و موشک میتواند اضطراب زیادی ایجاد کند. بهتر است از مثالهای طبیعی مانند صدای رعد و برق استفاده کنید و در عین حال از بیان جزئیات ترسناک خودداری کنید.
مثال: «این صداها مثل یک رعد و برق خیلی خیلی بزرگ هستند. ابرها دارند محکم به هم میخورند.» یا «بیرون دارند آتشبازیهای پر سروصدا میکنند.»
برای کودکان بزرگتر: صادق باشید اما وارد جزئیات نشوید. بگویید: «من هم دقیق نمیدانم چه میشود، اما میدانم الان توی این اتاق امن هستیم و آدمهای زیادی بیرون دارند تلاش میکنند تا اتفاق بدی نیفتد.»
در شرایط بحران، ممکن است فرزندتان سر چیزهای الکی (مثل ریختن آب یا پیدا نکردن اسباببازی) جیغ بزند، وسایل را پرت کند یا کتککاری کند. در چنین شرایطی پرخاشگری کودکان معمولاً نتیجه اضطراب و ترس است. به جای تنبیه، باید به احساسات کودک گوش دهید و با همدلی رفتار کنید تا احساس امنیت کند.
یادتان باشد: او لجبازی نمیکند، بلکه ترسیده و ظرفیت تحملش پر شده.
راهکار: داد نزنید و تنبیه نکنید. به جای گفتن «گریه نکن»، آرام بگویید: «در موردش بیشتر برام بگو…». این جمله معجزه میکند. هم به شما وقت میدهد آرام شوید، هم به کودک میفهماند که احساساتش مهم است.
روتین بسازید: در شرایطی که بیرون پر از هرجومرج است، خانه باید قانون داشته باشد. ساعت غذا، خواب و بازی را دقیق رعایت کنید. این نظم به کودک احساس امنیت میدهد.
بزرگترین دشمن آرامش شما و فرزندتان در زمان جنگ، گوشی موبایل شماست.
وقتی مدام اخبار بد را در گوشی بالا و پایین میکنید، حتی اگر کودک صفحه گوشی را نبیند، ترس را از چهره و لرزش دست شما میفهمد. کودکان مانند آینه، ترس والدین را جذب میکنند.
قانون کلی: زمانهای مشخصی برای چک کردن خبر داشته باشید و در بقیه ساعات، گوشی را کنار بگذارید.
در زمان بحرانی، تصاویر دلخراش و خونین در گروهها پخش میشود. اگر فرزندتان تصادفی یکی از این تصاویر را ببیند، ممکن است دچار آسیب روانی شدید شود.
تنظیمات اینستاگرام:
به کودک (به زبان ساده) یاد بدهید که هر چیزی در گوشی میبیند واقعی نیست.
داستان روباه مکار: به آنها بگویید: «در اینترنت بعضیها مثل روباه توی کارتونها هستند. میخواهند با دروغ گفتن ما را بترسانند یا عصبانی کنند. پس هر چیزی دیدیم باور نمیکنیم.»
تشخیص عکسهای ساختگی: به نوجوانان بگویید که هوش مصنوعی میتواند عکسهای ترسناک الکی بسازد. به آنها یاد بدهید به جزئیات عکس (مثل تعداد انگشتان دست یا سایهها) دقت کنند تا بفهمند واقعی است یا نه.
فراموش نکنید که در شرایط جنگی، خود شما مهمترین پناهگاه فرزندتان هستید و میتوانید مانند یک سپر نامرئی (و البته تا حد مقدور خودتان)، از روان فرزندتان در برابر آسیبهای جنگ احتمالی محافظت کنید.
1405/4/6
دیدگاه خودرا بنویسید